Egypte

We zijn in 2010 drie weken in Egypte, in de buurt van Nuweiba, via internet hebben we een Lodge gevonden, in plaats van een pakketreis is een vakantie die je zelf uitzoekt veel leuker. Dus boeken we vliegtickets en het verblijf zelf.
Daar hebben we nooit spijt van gehad.
Egypte is méér dan de piramides en de Nijl.

De Lodge is, hij is er helaas niet meer, een bijzondere plaats aan de Golf van Akaba, met twee bijzondere vrouwen uit België die dat hebben opgezet, aan de kust, aan de rand van een klein dorpje.
Waar een onderwijzer, Keith uit Engeland les geeft aan de kinderen uit het dorp.
We hebben een special band met Keith, Niek en Sanne, die er een schooltje aan het bouwen zijn
Als wij er ’s avonds laat aankomen, ontmoeten we gelijk de andere gasten, Bert en Wendy met hun kleine meid en Jacques en Monique waarmee gelijk een klik hebben, er hangt een gezellige sfeer.

Totaal onvoorbereid schrikken we ’s morgens vroeg om 5 uur verwilderd wakker, Gerda valt pardoes uit bed, in de veronderstelling dat er een oorlog is uitgebroken. Wat er echt gebeurt is: De lokale moskee ligt aan de overkant van de straat en de imam doet zijn uiterste best om ons te wekken wat hem, nadat hij al rochelend op gang komt dus ook lukt. Hij wordt bijgestaan door een hond die zich geroepen voelt de imam te begeleiden.

Het personeel is vriendelijk en behulpzaam, Numeri en Mahmud doen er alles aan om je het naar de zin te maken, Numeri als kok en Mahmud in de bediening, het enige Engels dat hij beheerst is ”What would you like to drink?” en het meisje wat elke morgen pannenkoeken komt bakken.
En er is Henny, de tuinman.

Numeri weet ons elke dag de heerlijkste gerechten voor te zetten, met ingrediënten uit eigen tuin.
تعرف نوميري كيف تقدم لنا أشهى الأطباق كل يوم، بمكونات من حديقتها الخاصة.

Kortom, we komen niets tekort en we genieten van het verblijf.

’s Morgens vroeg ontwaken bij schitterende zonsopgangen, waarbij je aan de overkant Saudi Arabië ziet liggen.
Het verhaal gaat, dat een toerist de moed had met een bootje over te steken, waarna er niets meer van hem is vernomen. De Saudi’s kennende zou het zo maar waar kunnen zijn…

En er is Mohammed Hassan, op bovenstaande foto de tweede van links, die Greta en Heidi het leven zuur maakt.
In Egypte hebben vrouwen een ondergeschikte rol in de maatschappij en de aanwezigheid van twee vrouwen die de baas zijn over een stuk grond van de gemeenschap valt niet bepaald in goede aarde.
Het loopt zelfs uit op doodsbedreigingen.
Een dat terwijl de bedoelingen zo goed zijn, zoals de kinderen die les krijgen.

Volgens de overlevering heeft de doortocht van het volk van Israël in de Golf van Akaba plaats gevonden, een stukje boven Nuweiba en niet door de Rode Zee, er zijn restanten gevonden van strijdwagens van de Farao, er staat ook een gedenkteken op die plaats. Het zou zomaar waar kunnen zijn.

Op een dag zie ik aan de lucht dat het gaat regenen en ik waarschuw iedereen, maar men kijkt mij meewarig aan. ”Regenen? Dat doet het hier nóóit!” Oké, dan geloven me jullie me toch niet?

Die dag brengen we een bezoek aan Dahab, met een tax izijn we er redelijk snel en uiteindelijk gaat dus wél regenen, ook in Dahab en niet zo zachtjes ook en bovendien steekt er een hele harde wind op.
Als we terugkomen is men druk bezig om een zeil te spannen op het dak van de hutjes, maar het is te laat, ook al gaat men hard aan het werk, het heeft geen zin meer.
En ik? Ik krijg de schuld. ”Wil je nóóit meer zeggen dat het gaat regenen?”

Het hoogtepunt van de vakantie is wel de tocht door de woestijn. Samen met Stef en Denies uit België.
Met Ali als gids en chauffeur en een andere Mahmud als begeleider, brengen we twee dagen door in de Sinaï woestijn.
’s Nachts slapen met de slaapzakken tegen een nog warme rotswand.
Brood bakken in het zand, Ali die ons al zingend begeleidt, waarschijnlijk om te waarschuwen dat we er aan komen? Je weet maar nooit of er illustere figuren rond lopen, maar Ali kent de weg door de woestijn als geen ander en we voelen ons veilig.

Het is een zeer heel bijzondere ervaring en ik vraag me af hoe het volk van Israël zich gevoeld moet hebben tijdens die veertig jaar dat ze er rondzwierven.