St Lucia

We zijn aangekomen in St Lucia, precies op tijd, op een fijne grote camping waar we de branding horen ruisen van de Indische Oceaan. We hebben weer elektriek voor de camper iets wat we in het Hlalane Royal National Park hebben gemist..
We verblijven op het Sugar Loaf Caravan Park en hebben het gevoel dat wij achter het hek zitten en de dieren daarbuiten. Ook hebben we ongewenst bezoek van een kakkerlak en hebben geen idee hoe die binnen is gekomen, het kan bijna niet anders of hij is al vanaf het begin met ons meegereisd. Ach, heeft ie ook eens wat meegemaakt.
Maar we zijn niet de enigen met ongewenst bezoek.

In het begin van de week ontmoeten we een man die duidelijk contact met ons zoekt. Hij kampeert in een kleine tent op een veldje naast ons, we snappen wel dat hij contact zoekt, hij is de enige gast met een tentje op de zo goed als lege camping. Als we ontbijten komt hij naar ons toe, hij bekijkt ons ontbijt met een meewarige blik en wijst ons op de verkeerde dingen die we eten. Dus krijgen we een uitgebreide uitleg over wat we wél zouden moeten eten. Hij gaat weer, maar komt even later terug met twee grapefruits en vier sinaasappels, dit is dus hoe hij ontbijt, we moeten het aannemen van hem. Een paar dagen later komt hij heel ontdaan naar ons toe, met zijn handen vol steentjes. “Alle apen hier hebben het op mij voorzien, ik krijg ze maar niet weggejaagd.” Zijn tent is een gewild doelwit voor de vele apen op de camping. Hij is ten einde raad. Hoe help je zo iemand?
Een bewaker vertelt ons later, dat hij is vertrokken vanwege die apen. We voelen met hem mee, het zal je maar overkomen. Op zich mochten we hem wel. De apen stelen hier inderdaad als de raven, ze zoeken in een caravan, die iets verderop staat een mogelijkheid om er in te komen.

Een nieuwe dag, we worden gewekt door de zon en de geluiden van de schitterende natuur,
We gaan vandaag naar de oceaan, we gaan later proberen een walvis toer te boeken, een die om zes uur begint, de receptionist raadt ons aan bij de camping te boeken om dat bij hun onze gegevens bekend zijn, logisch.

Maar eerst gaan we naar Cape Vidal in het Isimangaliso Wet Park. Onderweg komen we geen dieren van de Big Five tegen, wél een knobbelzwijn en een paar wilde honden.

Toon Hermans zong ooit ”Wat ruist daar in het struikgewas??” Nou het park is ruim voorzien van dat gewas wat ons het zicht ontneemt van het grotere wild en áls we dan in het open gebied rijden zien we ver in de verte drie zebra’s. We hoopten op meer maar het is als een loterij, heel soms win je, meestal verlies je.

Onderweg vanuit St Lucia naar Cape Vidal moet je langs een controle, een van de bewakers lust wel een gedraaid shagje en wie ben ik dan om nee te zeggen? Dus krijgt hij er twee, een op de heenweg en een op de terugweg.
Om in Cape Vidal te komen moet je een behoorlijk eind rijden, maar het is wel weer een mooie plek aan de Indische Oceaan, met wat loterij geluk kun je daar nog walvissen spotten. We willen ook nog snorkelen, maar de stroming is er wel heel erg sterk..
En mocht je tank bijna leeg zijn? je kunt er ook nog tanken.
Ook handig voor de vele bootbezitters die daar heen rijden met hun boten op trailers.

Ook schoolkinderen komen er op excursie…

Maar zoals de dame bij het bureau waar we voor morgen een walvis toer willen boeken al zei: “Zaterdag en zondag is de zee niet kalm genoeg” hebben we die geboekt voor maandag. Dat wordt vroeg uit de veren, we moeten ons om 06.30 u bij het ophaalpunt melden én hopen dat de omstandigheden goed zijn.
Als we van een heerlijke maaltijd genieten in een van de restaurants, komt er, terwijl we nét af willen rekenen een bijzondere voorbijganger langs.

De volgende dag kiezen we voor het maken van een boottocht, om nijlpaarden en krokodillen te spotten, St Lucia staat er om bekend, dan moet je ze natuurlijk ook gezien hebben.

Dan breekt de dag aan dat we walvissen gaan spotten. We staan heel vroeg op en rijden naar het kantoor waar we hebben geboekt, waar we worden opgewacht om naar de plaats te rijden waar de boot ligt.
Tot onze verassing zijn we de enigen die de tour gaan maken, dat wordt dus een privétour, mooi toch?

We hebben niet zoveel geluk en zien niet erg veel walvissen, maar dat wordt goed gemaakt door die éne foto, die van de enorme bultrug die uit de zee omhoog springt, dat was echt een kwestie van geluk.

Diep onder de indruk keren we weer terug naar de camper en verruilen we onze natte kleding met de kleding die we aantrekken voor de reis naar de volgende bestemming: het Golden Gate National Park