Marakele

Als we In het park aankomen worden we welkom geheten door zebra’s die daar in alle vrijheid rondlopen, ze hebben het kampeerterrein helemaal voor zichzelf.

Wij zijn, behalve een ander paar, de enige kampeerders, dus we kunnen de beste plaats uitkiezen.
Dan krijgen we ineens bezoek van een nieuwsgierige struisvogel, die even komt kijken wat voor gasten de brutaliteit hebben om zijn territorium te betreden. Het beest is wel heel brutaal, hij duldt ons duidelijk niet in zijn nabijheid.

De volgende dag, als Gerda bezig is om de aardappels te schillen draaft het beest onze kant op, steekt zijn kop in de pan met aardappels en verdwijnt er een complete aardappel naar binnen. Ik probeer hem weg te jagen, maar hij laat zich niet zo gemakkelijk verjagen. Het ontaardt in een confrontatie tussen het beest en mij, ik doe het gebrul van een leeuw na, hetgeen weinig indruk maakt, een parkwachter leert mij later hoe de struisvogel te verjagen, pak een stok, dreig er mee door die omhoog te houden, waarop die er als een haas vandoor gaat.

Omstreeks 12.00u vertrekken we voor een self drive naar het hoogste punt van het park, in de hoop een aantal van de Big Five te ontmoeten. Onze buren zijn met hetzelfde doel al om zeven uur ’s morgens vertrokken. De rit gaat over hobbelige wegen en paden, maar de auto heeft er totaal geen moeite mee, het is tevens zijn vuurproef, de wagen is spiksplinternieuw.

Op de heenweg zien we eerst wat impala’s en een heel stuk verder een neushoorn met een kalfje. Op het hoogste punt gekomen genieten we een tijdje van de stilte en de schitterende omgeving. Maar dan draaien we weer om, de heenweg duurde drie uur, we willen wel weer op tijd terug zijn. Op de terugweg, als we nog een half uurtje van de kampeerplaats zijn verwijderd ontdekt Gerda’s scherpe blik een aantal zebra’s en nog even later twee giraffen, daarmee kan onze dag niet meer stuk.

Weer op de kampeerplaats aangekomen hebben we meer geluk gehad dan de buren, op hun ochtend safari hebben zij geen enkel dier gezien.