Sapa

Sapa in het kort:

  • Sapa wordt volgebouwd met hotels en dat is heel jammer.
    De hoofdstraat is nog wel gezellig en druk bevolkt met Hmong vrouwen, die erg vasthoudend kunnen zijn, blijf vooral beleefd met je afwijzingen, het is een van de weinige inkomstenbronnen
  • Tips:
    • Huur een scooter en maak een uitstapje naar Cat Cat Vilage en Ta Phin.
    • Bezoek ook de Thac Bac Waterfall (Silver Falls) en verken de Muong Hoa Valley.
      Dit alles is goed te doen met de scooter en is goedkoper dan het boeken van een tour.
  • wij verbleven in het Phuong Nan Hotel

 

De reis naar Sapa ondernemen we met de nachttrein, dat wil zeggen, eerst moeten we terug naar Hanoi, om daar de trein te nemen naar Sapa, alleen gaat die niet rechtstreeks, als we het over de trein naar Sapa hebben betekent dat eigenlijk de trein naar Lao Cai.
 
Lao Cai ligt op 36 km van Sapa en 40 km van de grens met China, de rest van de reis gaat per bus. In ons geval een minibus. Die voert ons langs prachtige uitzichten over de bergen, De reis duurt best lang, we zijn blij als we uiteindelijk arriveren. Maar wat valt het tegen, Sapa was ons aangeraden om zijn schoonheid en mooie uitzichten, maar ten 1e is het zwaarbewolkt en ten 2e is het een grote bouwput, met het daarbij horende lawaai. Het hotel wat we hebben geboekt, ligt aan de hoofdstraat, onze kamer is niet wat we er van verwachten en we vragen een andere, wat geen probleem is. We installeren ons en maken er maar het beste van.
De volgende dag begeven we ons naar beneden, voor het ontbijt. Dat bestaat uit brood en heel veel zoetwaren, een en ander weg te spoelen met koffie, man man wat is die sterk! Maar met genoeg suiker er in wel te behappen. We vinden een plekje bij het raam, echter is het nog steeds bewolkt en de bouwvakkers zijn druk aan het werk. Wat te doen nu het zulk een weer is? Het weer helpt mee, de zon komt tevoorschijn en we gaan op zoek naar de Baquet & Chocola, ons aangeraden door onze kinderen, die daar eerder al eens zijn geweest

 


Sapa wordt in grote mate door Hmong vrouwen bevolkt, in kleurige klederdracht zoeken ze naar toeristen, deze dames weten het leuk te brengen, hun uitspraak is heel zangerig: ‘’Hello, where are you from?’’ en: ‘’Do you want to do shopping?’’ ik moet zeggen, de dames zijn wel volhouders, maar vriendelijk doch beslist nee zeggen werkt. Maar ze willen allemaal wat en soms zijn er meer van die dames dan toeristen. De volgende dag word ik zelfs herkend ‘’Did I see you yesterday?’’ Jaja, ze herkent me aan mijn hoed, zo kan ik het ook.
De dames draaien de gehele dag om je heen, je komt ze werkelijk waar overal tegen, kwaad maken heeft geen zin.
Een dikke mist hangt over Sapa, we wandelen wat rond en komen uit bij een kleine kerk, er klinkt gezang door de ramen naar buiten. Nieuwsgierig gaan we naar binnen, er is een jongerenkoor aan het oefenen, ook hier wordt dus Pasen gevierd, en dat in een socialistisch land, we blijven een tijdje zitten, het is binnen beter dan buiten.
Op een dag willen we naar de watervallen, welke spectaculair moeten zijn, echter is het te mistig om de tocht te ondernemen en besluiten we maar om weer wat rond te wandelen.
In het hotel waar wij verblijven logeert ook een baardige Australiër, deze zit met een paar anderen op een terrasje, er wordt uitnodigend een wijnfles omhoog gestoken, we worden uitgenodigd er bij te komen zitten.
Al gauw raken we in een geanimeerd gesprek, ook zij hadden het plan opgevat om de watervallen te bezoeken maar zagen daar ook maar van af. Het was een gezellig uurtje zo op het terrasje, er kwam van alles aan de orde, hoe wij altijd vakantie vieren, de verhalen van de anderen, voldoende gespreksstof.
Maar aan alles komt een eind, ook aan deze gezelligheid. We begeven ons weeer naar het hotel, we moeten vervoer regelen voor de reis naar Mai Chau.
Dat is al snel geregeld, de volgende dag vertrekken we om 09.00 naar Lao Cai, om van daaruit de nachttrein naar Hanoi te nemen.

Als we in Hanoi zijn aangekomen moeten we lang wachten, de treintickets hebben we via internet geboekt. Het is enigzins onduidelijk welk perron we moeten hebben, ook voelt Gerda zich niet lekker, het gaat even niet zoals we willen. Uiteindelijk, het is al donker, vinden we met hulp van een Vietnamees het perron waar de trein al klaar staat, een conductrice wijst onze plaats aan en we installeren ons, een fles wijn op tafel en wat chips, zodat we iets te knabbelen hebben. Er komt een man met attachékoffer de coupe binnen, hij neemt plaats in het bed boven het mijne. Waarschijnlijk is het een zakenman, maar ja het is nu eenmaal een vierpersoonscoupe.
De trein zet zich in beweging en we vallen in slaap, om de volgende morgen al vroeg gewekt te worden. Uitstappen! Het uitstappen moet snel maar we zijn nog enigszins slaperig, is nog maar 05.30 u, we worden pas tussen 7.30 u en 08.00 u opgehaald. Dat wordt lang wachten, maar eerst moeten we op de locatie zien te komen. Dat is een straat ergens in Hanoi, de Hang Ga Street in het Hoam Kien District, het is niet ver van het station, een taxi brengt ons er heen. Om 06.00 u zijn we er, het wachten kan beginnen. Hanoi slaapt nog, er is niemand op straat te bekennen. We gaan maar zitten, we hebben nog niet eens ontbeten, alleen frisdrank is wat ons nog rest. Gerda vraagt zich af of we écht goed zitten, maar de mail die we hebben gehad is daar duidelijk over. We zullen moeten wachten. Hanoi ontwaakt langzaam, er tuffen wat afgeladen scooters voorbij, iets verderop opent een winkel zijn deuren, helaas is er geen eten te koop, jammer. We zitten al een tijdje als er een oud vrouwtje ten tonele verschijnt, ze is duidelijk chagrijnig, omdat wij op haar stoepje zitten? Gerda trekt zich er niets van aan en blijft zitten, ondanks de boze blikken van de dame.
Wachten duurt lang, opnieuw maakt onzekerheid meester van Gerda, maar we moeten hier toch echt zijn. Aan de overkant begint een gezin aan hun ontbijt, de straat wordt aangeveegd door een vrouw die bij de reinigingsdienst werkt, opvallend dat vrouwen dit werk doen. Het is inmiddels al acht uur geweest, waar blijft die bus?.
Naarmate de tijd verstrijkt wordt het steeds drukker, er komt iemand aanlopen en blijft bij ons staan, zou dit dan een gewone bushalte zijn? Nee, maar wel de opstapplaats, de man is, naar later blijkt, de bijrijder van de minibus die nu eindelijk is gearriveerd. Inmiddels hebben nog wat mensen zich bij ons gevoegd en gaan we Hanoi door om meer medereizigers op te pikken, tot het busje vol is, dan gaan we op weg naar onze volgende bestemming.
Onderweg wordt een stop benut om de benen te strekken, niet geheel toevallig vindt die stop plaats bij een markt langs de weg, waar we ook een prachtig uitzicht hebben over de bergen. Op de markt is werkelijk waar van alles te koop, van fruit tot kleding, van een vreemd soort in gevlochten kooien gestopte soort van krabben, maar ook eekhoorns en varkentjes. Dan gaan we verder, op naar Mai Chau.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *